بسیاری از اختلافات حقوقی از جایی شروع میشود که افراد هنگام تنظیم قرارداد، قولنامه یا حتی یک نوشته ساده، به انتخاب کلمات توجه کافی نمیکنند.
گاهی یک جمله هنگام نوشتن روشن به نظر میرسد، اما سالها بعد میتواند زمینهساز اختلاف شود؛ زیرا یک عبارت کوتاه ممکن است برداشتهای متفاوتی ایجاد کند.
برای مثال، شخصی مبلغی را به یکی از نزدیکان خود میدهد تا برای خرید یک ملک از آن استفاده کند. اگر در نوشته فقط ذکر شود:
«مبلغ دریافت شد.»
بعد از مدتی ممکن است اختلافی ایجاد شود که این مبلغ قرض بوده، بلاعوض پرداخت شده یا در قبال سهمی از ملک و مشارکت در خرید آن داده شده است.

یا فردی درباره یک ملک خانوادگی مینویسد:
«خانه را به فرزندم دادم.»
اما مشخص نیست منظور او انتقال مالکیت بوده، هدیه بوده یا صرفاً اجازه استفاده از ملک.
در شراکتها نیز گاهی افراد فقط مینویسند:
«در این کار شریک هستیم.»
اما مشخص نمیکنند سهم هر شخص چقدر است، سرمایه هر طرف چه میزان بوده، سود و زیان چگونه تقسیم میشود و در صورت پایان همکاری چه اتفاقی خواهد افتاد.
مشکل زمانی آغاز میشود که در زمان اختلاف، هر طرف همان نوشته را به گونه ای تفسیر میکند که به نفع خود باشد.
به همین دلیل، هنگام تنظیم هر قرارداد یا توافقی باید در انتخاب کلمات دقت زیادی داشت؛